ACTUEEL

 

Uitzicht op de kapel

Op 2e Pinksterdag, maandag 5 juni, is er dit keer geen Viering van brood en wijn.

We zullen om 21.00 uur een feestelijke avondgebed met elkaar hebben.

---------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

Universeel avondgebed

Op elke 1e donderdag van elke maand vindt een universeel avondgebed plaats. De orde van dienst maakt gebruik van enkele elementen uit de traditie van de Soefi’s in hun universele eredienst. Het gaat om een respectvolle omgang met andere tradities en de keuze van materiaal dat zo min mogelijk woorden bevat die een uitsluitend karakter hebben.

Eerstvolgende keer op donderdagavond 6 juli om 21.30 uur in onze kapel.

----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

Er is weer een klussendag gepland op zaterdag 3 juni, aanvang 10.00 uur.

Iedereen welkom die het leuk vindt om samen te poetsen en karweitjes te doen.

------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

GESLOTEN PERIODE VANWEGE DE VAKANTIE-TIJD:

Van zaterdagochtend 1 juli na 11.15 uur tot maandagochtend 28 augustus 10.30 uur.

De gebdsdiensten gaa altijd door.

Geen maaltijden, open huis of logeermogelijkheid.

-------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

Droevig bericht:

 Op 8 januari j.l. overleed oze huisgenoot br. Leo Brouwers in de leeftijd van 87 jaar. Op 13 januari was er een uitvaartdienst in de Aloysiuskerk en op 14 januari een dienst in de kapel van zijn broeders van Sint Joannes de Deo in Nuenen.Hij werd begraven op de begraafplaats van de broeders.Zie het in memoriam onderaan deze pagina.

----------------------------------------------------------------------------------------------------

GETIJDENDIENSTEN

De hele kapel

 Dagelijkse korte diensten als pijlers van de dag. Stilte, psalm en/of lied, tekst, gebeden.

 Ochtendgebed van 8.00u – 08.15u in de huiskapel, niet op zon- en feestdagen.

 Middaggebed in de Domkerk dagelijks van 12.30u tot 12.55u. Het is een samenwerkingsproject van de Nikola-kommuniteit en het Citypastoraat. Niet op zondag en feestdagen.

 Avondgebed van 21.30u tot 21.55u in de huiskapel.

 Deze gaan altijd door, behalve op de avond voor Pasen.

 Stiltemeditatie

 25 minuten stilte in de huiskapel waaraan ieder naar eigen inzicht invulling kan geven:

op maandagmiddag 17.30 tot 17.55 uur en

op vrijdagmiddag 17.30u tot 17.55u.

 

Ons gastenverblijf werd volledig gerenoveerd.Het ziet er schitterend uit! WELKOM !

 U kunt zo gewenst altijd mailen met gastennikkom@gmail.com.                                                      

EN:

Wil je een boek uit onze bibliotheek lenen?

Kijk op de link of er iets bij is voor jou en vraag dit aan via paulderoy@gmail.com. Je moet het wel zelf komen afhalen!


Van harte aanbevolen:

rimsU kunt zich abonneren op onze 2 maandelijkse periodiek, de RIM, om op de hoogte te blijven van al onze ontwikkelingen en aktiviteiten en diverse artikelen te lezen van de hand van onze leden en medewerkers.

Op verzoek wordt u ter kennismaking gratis een nummer toegestuurd.
E-mail naar nikkom@online.nl  met naam en adres.
Kosten per jaar: 15,- euro voor 6 nummers

 






In memoriam broeder Leo Brouwers op vrijdag 13 januari in de St Aloysiuskerk

br. Leo Brouwers in 2006

In memoriam uitgesproken door Paul de Roy

Het komt niet zo vaak voordat iemand twee afscheidsdiensten krijgt bij zijn overlijden maar Leo verdient ze ruimschoots. Vandaag van de Utrechtse pijler van zijn bestaan en morgen van die van zijn medebroeders in Nuenen en “ over all ” van zijn familie: zijn schoonzusters en zijn neven en nichten en van de familie van Marijke.

Hier beperken Mieke en ik ons tot de Utrechtse tijd . Ik kwam met Leo in contact. in 1970 als leerling verpleegkunde in ‘De Deo’ aan de Mariaplaats. Dat dat tegelijk gebeurde met het in dienst treden van Marijke als directiesecretaresse zullen we maar louter toeval noemen.

Onze  gemeenschappelijke grond werd snel ontdekt: de religieuze motivatie: Caritas Christi urget nos. De liefde van Christus dwingt ons.

Al snel verhuisde ‘De Deo’ naar Overvecht en werd ziekenhuis Overvecht met als bijzonderheid zijn unieke Psychiatrische afdeling. Leo gaf leiding aan het ziekenhuis. Voorwaar geen makkelijke taak omdat die ‘nieuwerwetse’ psychiatrie veel weerstand opriep en heilige huisjes om werden geworpen.

Wij leerden elkaar beter kennen via de fraters van Tilburg waar hij woonde. Toen wij iemand in ons bestuur nodig hadden van de stichting Nikola-kommuniteit, vonden we Leo bereid secretaris te worden. Zo volgde het verzoek om bij ons te mogen wonen - een suggestie van Marijke- toen de Fraters vertrokken uit het Utrecht, waar Leo zijn vele sociale contacten had.<

Voor Leo was het wennen bij ons: hij kwam terecht in een oecumenisch gezelschap met een heel andere spiritualiteit dan hij gewend was. Het was samenleven met mannen en vrouwen van verschillende achtergronden voor wie het geloven allemaal niet zo eenduidig werd geformuleerd en beleefd als in een Rooms Katholiek gezelschap. Maar waar het Leo om ging in zijn geloof, vond hij bij ons: Hoe je het ook benoemt, wie God voor je is, hoe je je gebeden formuleert en de rituelen vorm geeft, het ging hem –en ons – om de daad. ”Aan de vruchten kent men de boom.”

De contemplatieve ruimte, onze getijdendiensten, de wijze van omgaan met elkaar en de poging elkaar te verstaan, te begrijpen en te accepteren sprak hem aan. En meer dan dat: hij waardeerde het en er groeide een wederzijdse band die voor beiden vruchtbaar was.

Mieke zal daar meer over vertellen.

Zijn aftakelingsproces begon half augustus. Vanaf toen werd hij in snel tempo een oude man die met moeite zijn lichamelijke beperking bij kon houden en accepteren. Hij wilde ons zo min mogelijk lastig vallen maar wij stonden rondom hem. Van harte. Wij waren verbijsterd hoe de dood zich aftekende in zijn gezicht.

Gelukkig is hem een pijnlijk ziekbed bespaard nog voor de verhuizing naar Nuenen gepland was.

We verliezen in hem een toegewijd en bescheiden mens die ons dierbaar was. Ik weet zeker dat ze hem met open armen ontvangen in de hemel. Zijn leven onder ons is voltooid.

Moge hij ruste in vrede

In Memoriam uitgesproken door Mieke van der Mooren.

 Heel gewoon en daarin zo bijzonder

In 2005 kwamen Leo en ik gelijktijdig  bij de Nikola-kommuniteit wonen. Wij waren dus huisgenoten en maakten deel uit van het gemeenschapsleven. Voor mij was en is dat niet altijd even gemakkelijk. Ik vroeg eens aan Leo hoe hij dat nou eigenlijk deed, hij had immers ervaring: hij kwam uit een gezin met negen broers, woonde bij de fraters en nu in de Nikola-kommuniteit. Zijn eenvoudige antwoord was: ‘toen ik hier kwam heb ik mij voorgenomen mij niet te ergeren.‘  Ik neem aan dat hem dat voor een groot deel gelukt is maar dat hij zich enorm moest beheersen, wat ook hem een enkele keer niét lukte.

Er kwam heel vaak bezoek bij Leo en hij ging zelf ook vaak op bezoek, ook bij mensen die soms door de kommuniteit vergeten werden. De barmhartigheid bracht hij gedisciplineerd in praktijk. Veel mensen hadden het gevoel dat ze iets bijzonders met Leo hadden. Hoe dat kwam? Ik weet het niet precies. Wat ik wel weet is dat hij zich onvoorwaardelijk voor mensen inzette. Hij was altijd beschikbaar  en hield zich verre van een oordeel over wie dan ook. Wel altijd aanwezig, een goed luisteraar. Altijd aandacht, ook in brieven en mailtjes en bij dat laatste werd hij trouw bijgestaan door zijn vriendin Marijke.

 Leo was altijd trouw aanwezig in de kapel, bij alle vormen die de kommuniteit daar praktiseert. Tot op het laatst. Zo vertrouwd als het gebed voor Leo was, zo onbekend was hij met de beoefening van meditatie. Toch woonde hij vrijwel altijd de meditatieve bijeenkomsten bij. Hij zei: ‘als je het spel mee wilt spelen moet je ook naar de training gaan.’

 Hij was een  punctueel man, hij deed wat gedaan moest worden. De afwas, de pannen ordenen met de juiste deksels, gedetailleerde gebruiksaanwijzingen maken, de kopieën tellen en dan  briefjes in je postvak doen hoeveel je moest betalen, altijd tot op de stuiver nauwkeurig. Dat en nog veel meer. Toen hij na augustus steeds zwakker werd noemde hij als een van de erge dingen het niet meer kunnen nalopen van de keuken met een vaatdoekje in zijn handen. Hij had daar echt verdriet van; niet om die vlekjes maar omdat hij zijn dienstbaarheid geen vorm meer kon geven.

 Opscheppen deed hij nooit. Behalve natuurlijk aan tafel! Maar wel nadat hij goed had gekeken of een ander nog ergens behoefte aan had. Wanneer er nu gekookt wordt koken we voor twee à drie mensen minder. Er zijn nu ook restjes over die hij vroeger bewaarde om er later op de avond nog van te genieten. Want genieten kon hij!

 Leo was voor mij, en ik denk voor velen, een voorbeeld van toewijding aan de doelen die een mens zich kan stellen. Heel gewoon en daarin bijzonder.

 Zijn laatste voornemen: Op oudejaarsavond hieven Arthur en ik het glas met onze twee 80- plussers, Annemarie en Leo. Een beetje lacherig vroeg ik of je met 80- plus nog een voornemen hebt. Leo dacht diep na en zei :  ‘dat ik mij kan schikken in mijn toestand en dat ik daar tevreden mee kan zijn.’

 Godzijdank is die vrede hem geschonken.